اشکی که هر قطره اش به اندازه ی خاطرات مرده ی من بود.

اشکی که هر قطره اش را که میریزم آتشی در درونم زبانه میکشد.

اشکی که گونه هایم را اذیت میکرد و وقتی که یخ میکرد برگ را در آغوش میگرفت.

من عاشقی بودم که از پرستوها عقب ماندم

من کسی بودم که به عشق خندیدم و آن را دیوانه پنداشتم.

معشوق من:نشانی از تو نمیبینم.در جاده ی زندگی کورمال،کورمال راه میروم...

به درختی تکیه میدهم و با صدای بلند گریه میکنم.

هیچ انسانی اینجا نیست.هیچ خیالی را مرا نیست.

معشوق را درک کردم.معشوقی که درد عشق برایش بیگانه بود.

معشوقی که عاشقی را درک نمیکرد..

فقط من بودم که دنیا را درک کردم...

فقط من بودم که حتی سگهایی که در خرابه ها بودند را درک میکردم.

اما کسی نفهمید درک چیست و مرا چه به بیهوده زیستن؟

نشانی از تو نمیبینم...نشان حیات دوست داشتنم در رگهایت وجود داشتن...

آینده ی عشق بعدی را چه کسی جز سرنوشتم میتواند پیشگو کند؟

چه کسی میتواند زخمهای تنهایی را مرهم بگذارد؟

نشانی از تو نمیبینم...نشانی از تو نمیبینم...

این دفعه نمیخوام عکس عاشقانه بذارم.میخوام پاییز شهرمون(باغبادران) را بهتون نشون بدم.۲ تا عکس را انتخاب کردم.امیدوارم خوشتون بیاد.

میخوام یه زبان جدید دیگه ای را یاد بگیرم.بین اسپانیایی و فرانسوی موندم.به نظر شما کودومشون بهتره؟قبلا ژاپنی را انتخاب کردم که خیلی سخت بود.در حد احوال پرسی و این چیزا بلدمش ولی حالا میخوام مشورت کنم.خواهشا نگید هرچی دوست داری.چون دارم مشاوره میکنم.